De Boetenbaintjes
Heel stil. Nevelig en mistig. Mysterieus. Soms een voorzichtig zonnetje. Bedauwde spinnenwebjes op de hei. Goudbruin gras. Zo was het zaterdag op het Balloërveld. Een betere dag hadden we niet kunnen krijgen. Astrid H liet ons alle kanten van het veld zien. Het zand was mul, de schaapjes waren er niet, maar de sfeer was geweldig. Tussen al die spinnenwebjes stonden heel aandoenlijk een paar blauwe grasklokjes.
We begonnen in Gasteren en we waren met 16. Een hele uitdaging voor Astrid H. Toen ze voor de eerste keer Veurloper was, was het bloedheet en waren ze met 8. Heel overzichtelijk dus voor een beginner. Deze 16 kon ze ook gemakkelijk aan. Relaxed leidde ze de groep door het Drentse landschap. We hebben trouwens besloten om haar AHA te noemen en Astrid F is vanaf nu AF. Ze noemen elkaar As, maar dat blijft verwarrend. Na Gasteren waren we al snel op het Balloërveld. Zoals gezegd: mooi, mooi, mooi. 
In Rolde kwamen we langs een B&B, die daar Slaopen en Stoet heet. Niet zo romantisch als B&B vol liefde, maar wel lekker nuchter. Tijdens de koffie veel vakantiefoto’s en -verhalen. Zeer komisch was dat Nicole uitgebreid aan Frieda vertelde wat ze allemaal op Corfu had gezien, waarop Frieda antwoordde dat ze dat ook gezien had. Wat bleek? Nicole had van Frieda gehoord dat ze die reis ging maken en had dezelfde reis geboekt, op een ander moment. Beiden waren net terug.
We maakten wat slingers rondom Rolde en hadden een lunchpauze aan het Deurzerdiepje, waar we allerlei pauzespelletjes of lustrumacts bedachten. Zoals zo’n vingerbriefje, waarin namen staan van jongens, op wie je dan was. Op de lagere school ‘ging je met iemand’ of ‘je was op iemand’ en als iemand niet meer op jou was, was je heel verdrietig. Welke gevolgden zo’n vingerbriefje binnen onze club heeft weet ik niet. Stel je voor dat iemand straks ‘op Peter is’. Wat moet ik dan? Het zorgde wel voor veel plezier en gelach.
Via de oude spoorlijn en Kampsheide naar Loon. Over de weg, want anders raakten we in het moeras, dacht Astrid. Het leek uitstel van executie, want het laatste stuk naar Gasteren was één en al blubber, slalommend gingen we door de modder. Wel goed voor de beenspieren. Ik houd er wel van. Bemodderd en wel stapten we de pannenkoekentent in, waar hele gezinnen om half 5 al zaten te smikkelen. We hielden het bij een drankje en bedankten AHA voor deze mooie 24 kilometer in een herfstig landschap.
Mariette