Onder leiding van Jan hebben we een mooie tocht gemaakt vanaf het Loomeer richting Orvelte en met een bocht weer terug.  Het weer viel mee. Af en toe een klein drupje, wind en toch ook zacht weer. Als het technisch had gekund dan was deze Boetenpraat dit keer een geluidsfragment geworden. Hier een poging. Het beeld is als volgt; we hadden net ruim de tijd genomen voor een uitgebreide koffiestop. Met twee volle tafels zaten we in de Drentse heerlijkheid in Orvelte. Buiten aten velen nog een boterham en de rugzakken gingen weer om. Ongeveer een kwartier later verlieten we het plattelandschap en via een hekje konden we het bos weer in en het Drenthe pad vervolgen. Of tenminste... het zou moeten kunnen.

"Hier loopt altijd de weg. Er is een hek met een klapdeur". "Oh er zit schrikdraad voor de klapdeur, oh eigenlijk is het hele stuk omheind". "Verkeerde afslag, we moeten verder". "Verkeerde afslag we moeten terug!" "Duidelijk afgesloten voor wandelaars, dit kunnen we beter niet doen". "Duidelijk afgesloten voor wandelaars, dit ga ik niet doen". "Duidelijk afgesloten voor wandelaars, hier lopen koeien". "Duidelijk afgesloten voor wandelaars, nee hier lopen stieren, zie je ze al?" "Nee, dit kan echt niet hoor, wij zijn een nette wandelgroep". "Nee, die afsluiting is echt niet voor niets." "Volgens mij kunnen we beter zo lopen." "Hé daar is een paaltje, 100 meter verder." "Een paaltje met aanwijzing voor de route." "Ze zijn vergeten het paaltje weg te halen." "ja, vrijwilligers hè, gebeurt niet gelijk." "Dit wordt een boete, minimaal 14x, euhh wat is het 50 euro?" "Ik vind het echt niet kunnen." "Gaat Jan er nou overheen?" "Er zit stroom op, duidelijk teken toch?" "Wat heeft ie nou in de hand?" "Kom je overeind?" "Jan was net ook gevallen" "Hier?" [Jan gaat onverstoorbaar door met iedereen te helpen over het hekje te komen.] "Zij gaat er onder door." "Ze is er al door". "Paaltje staat over 100 meter". "Vind het écht niet kunnen." "Zal ik m'n rugzak afdoen?" "Ga je kruipen?" "Niet vast blijven zitten hè?" "Hè, ze kruipt." "Ze komt overeind." "Nou ik."

10 Minuten later, geen stemverhef, weinig geluid behalve ruis van de wind, als een soepele slinger vervolgen we ons pad. Principes worden weer even opzij geschoven. Met af en toe nog een pauze maken we gemoedelijk de wandeling af. We eindigen onze wandeling in de namiddag bij een rustig en sereen Loomeer.

Manon

Het hoogtepunt

En na de wandeling volgde nog onze jaarlijkse picknick. Ooit zaten we op een zitmatje op de grond. Das war einmal. Inmiddels heeft elk boetenbaintje wel een zitvoorziening meegenomen. Die heb je in allerlei soorten en maten. Populair is de regisseursstoel, vooral de luxe variant, die met een netje in de armleuning waarin de wijnbeker zo mooi past. Frida had een heel handig lichtgewicht stoeltje, maar elk voordeel heb z'n nadeel: ze zat op maar 30 cm hoogte of beter gezegd laagte. Gelukkig kon ze doorschuiven naar de regisseursstoel van Erna. Zij had samen met Annemieke en Janny de bank geconfisqueerd.

Volgens sommigen waaide het aan de overkant van het meer minder, maar Mariette besloot dat tussen de bomen toch echt De Plek was en opende de picknick met het rituele starthapje. Dit ging er net als de voorgaande jaren prima in. Sommigen vroegen of ze nog 'zo'n dingetje' mochten. Dat mocht; er was zelfs genoeg voor een tweede ronde.

Marie-José arriveerde met dozen vol heerlijke gerechten waaronder vele bekende, zoals de frittata en de meloensalade. Nieuw was de zwarte rijstsalade die met stipnotering op de menulijst vermeld mag worden: onvervalst lekker! De picknick zou de picknick niet zijn zonder de afsluitende warme lasagne en gelukkig was het fotogenieke brood er ook weer. Alles was weer net zo lekker als het er uitzag.

Het was weer ouderwets gezellig en na afloop kon iedereen wat lekkers naar keuze meenemen. Dubbel genieten!

Erna