De Boetenbaintjes
Het lijkt wel of Astrid H een afspraak met de weergoden heeft, dat haar wandelingen altijd zonovergoten en warm zijn. Tijdens haar eerste veurloperswandeling zou het kwik tot boven de 30 graden stijgen. Ik meldde me af, omdat het hitteplan voor ouderen van kracht was. Voor zaterdag 23 mei was de verwachting ook weer warm, 28 graden. Dat red ik wel, dacht ik. Over de afloop straks meer.
Eindelijk kon het brokje weer aan, moest er gesmeerd worden en was een petje geen overbodige luxe. Met 16 waren we. We bereikten al snel de koele bossen, die transparant groen waren. Heerlijk en goed te doen. Na anderhalf uur was er pauze bij een uitkijktoren en een picknickbank. Er werd druk gedebilereerd over de overnachting tijdens het septemberweekend op Schier. B&B’s, Vrienden op de fiets, hotels, en wie kon nog bij wie. Niks geen kamperen. Veel te lastig, veel sjouwen, harde ondergrond en nog wat van die smoesjes. Ik hoop dat Annemiek, Tea, Laura en Willemien en Jan ons gezelschap houden op de camping.
Het werd er niet kouder op en puffend en zwetend bereikten we de Strohoed in Elp. Schaduwrijk terras en veel frisdrank zorgden voor de broodnodige verkoeling. Maar ja, we waren nog nauwelijks op de helft. In de benen maar weer. Even was Astrid de kluts kwijt en moesten we een stuk terug, we gingen 3 keer links en kwamen op dezelfde plek weer uit. Och. Het was mooi en voornamelijk schaduwrijk. Thea had een kleedje meegenomen en wilde een lange ligpauze. Niemand protesteerde. Vervolgens kwamen we op het Wolvenspoor, een geweldig mooi slingerend en onbekend pad door donkere bossen, heidevelden, over houten bruggen door het beekdal van de Elperstroom, en langs een moeras vol met wollegras en kwakende kikkers. Plotseling was Astrid het spoor even bijster, maar ze leidde ons gedecideerd en onverstoorbaar off-road naar het juiste pad. Het lijkt wel of ze in de leer geweest is bij Jan en Peter.
Om 4 uur nog maar een pauze, het was toch wel erg warm. De nog af te leggen route varieerde van 3, tot 4,5 tot 5,3 kilometer. Ik hoopte op de eerste, maar het werd de laatste en het voelde als nog veel meer. Bij de Ieberenplas zei Jan tegen Peter en mij dat hij een kortere route wist. We informeerden de achterhoede en volgden Jan. Of het echt korter was, is de vraag, maar het leverde wel een ijsje op. We kwamen de rest van de club achterop, die om hadden moeten lopen vanwege een wegversperring. We zaten er allemaal doorheen, maar moesten nog wel een dik half uur. De paden waren recht en lang, de voeten en de zon brandden, maar eindelijk om half zes bereikten Peter en ik als laatsten met de tong op de schoenen het terras van Hofsteenge. Bleek dat we 26,1 kilometer gelopen hadden!
Onverstoorbaar zei Astrid dat ze de wandeling in februari voorgelopen had en toen was het 19,8 kilometer. Te weinig voor de BB-tjes vond ze. Misschien in februari wel maar op deze meidag zou het genoeg geweest zijn. Maar och na een biertje en met de schoenen uit, is het leed snel vergeten. Het was een prachtige wandeling, waarvoor we Astrid hartelijk bedankten. Hij kan nog wel een keer, als het lekker koud is.
Mariette