De BoetenbaintjesBoetenproat
Vogels, Kuchen und Spargel
- Boetenproat
Dat waren de onderwerpen tijdens het Pinksterweekend in Duitsland. Vogels waren er altijd in alle soorten en maten, met als hoogtepunt de Novovink. Kuchen waren er soms wel, soms niet, met als hoogtepunt de taart bij A la Turka in Nahne. Spargel waren er niet, een dieptepunt dus. En het weer dan? Nou vooruit: hoogtepunt was de zon op 1ste Pinksterdag en dan met name de zon op de camping bij Bad Iburg, en het dieptepunt was de regen gedurende de laatste anderhalf uur van de tocht.
Dam op
- Boetenproat
Iedere Groninger weet hoe je dat uitspreekt: niet als de lange toon met twee aa’s, maar wel met een wat langere a dan de gewone korte a. Met z’n zevenen stonden we bij Ekestein in Appingedam voor de 2de wandeling van Gerard. Hij was aanvankelijk wat teleurgesteld door het geringe aantal, maar wij verzekerden hem dat het niet om de kwantiteit ging, maar om de kwaliteit en hij zich vereerd mocht voelen met dit selecte gezelschap. Martha voegde toe dat het in ieder geval al droger en minder koud was dan zijn vorige wandeling in Garnwerd, dus zijn dag kon niet meer stuk. Margot dacht dat het de hele dag droog bleef; ze had immers haar portemonnee bij zich (vorige keer vergeten) en een paraplu, maar geen regenbroek/cape bleek later.
Ruiten Aa zonder guurheid
- Boetenproat
Eindelijk was ie weg, die gure, ijskoude Oostenwind met windkracht 6 of 7. Eindelijk was de temperatuur boven de 10 graden. Eindelijk kon de winterjas uit. Eindelijk kreeg je het gevoel dat het lente werd/was. We voelden ons als koeien die voor het eerst na de winter de wei in mogen. We maakten sprongetjes van tevredenheid. Het landschap van Westerwolde langs de Ruiten Aa versterkte dat gevoeld. Evenals al die schattige kleine lammetjes dat deden. Dat er dan nog geen blaadjes aan de bomen zitten en het er allemaal nog droog en kaal uitziet nemen we voor lief. Immers de knoppen staan op springen; nog even en dan barst het los.
Guur in de polder
- Boetenproat
De laatste zaterdag in februari woei er, zoals eigenlijk de hele winter al, een gure, harde, koude Noordooster die een gevoelstemperatuur van min 10 veroorzaakte. Jan D. had deze dag uitgekozen om in het vlakke en kale Groninger landschap te gaan wandelen: geen enkele beschutting tegen de wind, laat staan een boom om achter te plassen. De heenweg was er pal tegenin zodat de wangen rood en stijf werden en de oren koud. De terugweg hadden we de wind in de rug en dat was aangenamer.
Verstild winterlandschap
- Boetenproat
De aarde was bedekt met een dunne laag sneeuw. De boomstammen hadden alleen aan de windkant een sneeuwpatroon. Er lag nog een beetje ijs. De lucht boven ons was lichtbewolkt met tinten grijs: blauwgrijs en rosegrijs en geelgrijs, aan de horizonten was het lichter. Hierdoor kwamen de kale wintersilhouetten van de bomen nog mooier uit.
Wim's winterwandeling
- Boetenproat
Hij was er weer en werd met open armen en luid gejuich ontvangen: onze veurloper Wim! Weken was hij geblesseerd en niet in staat lange wandeltochten te maken. Janny moest hem al een paar keer vervangen. Oudejaarsavond zei hij nog met pijn in zijn hart dat hij stopte met het veurloperschap: hij had een paar dagen door Amsterdam gelopen en dat ging hem niet goed af. Wij zeiden nog dat slenteren in de stad iets heel anders was dan wandelen door de Drentse bossen, maar hij bleef bij zijn besluit.
Barre wintertocht
- Boetenproat
Eindelijk zouden we in echt winterweer kunnen kamperen. De verwachting was: overdag min 4, in de nacht min 7 en overdag in stevige oostenwind die de gevoelstemperatuur van min 10 of min 15 beloofde, weinig zon en geen sneeuw. Dat was ons in jaren niet overkomen. We waanden ons al elfstedentochthelden. De thuisblijvers dachten toch geen spijt te hebben? Lees verder en oordeel zelf.
Code Oranje en Vijtig tinten grijs
- Boetenproat
Bij code Oranje ga je de weg niet op, maar blijf je thuis. Want buiten is het gevaarlijk: IJZEL EN GLADHEID. Rondom ons huis was het inderdaad spekglad en de bomen zaten dik in de ijzel. Maar de autoweg werd gewoon bereden en de buienradar was over de rest van de dag tamelijk optimistisch. Het was wel mistig en grijs. Dus reden we met gepaste snelheid over een schone weg veilig naar Groningen.