Roerdomppad

Geen roerdomp te zien of te horen. Wel heel veel ganzen, weilanden vol, en soms met tientallen tegelijkertijd luid gakkend de lucht in. En 16 keuvelende Boetenbaintjes, die allemaal behoefte hadden aan ontspannen, het hoofd leeg maken en uitbuiken. Peter was de leider. Het weer was verrassend warm na die gure kerstdagen. Geen zon, maar gelukkig wel windstil in dat open Groninger land.

Het Roerdomppad loopt helemaal rond het Schildmeer, dat er rimpelloos bijlag. Die ietwat grijzige en nevelige lucht paste er goed bij. Met zoals gezegd heel veel ganzen en van die mooie kleine windmolens. Een Oekraïense dame met slechts een flesje water bij zich, was vanuit het vakantiepark, waar wij ook vertrokken waren, op pad gegaan en dacht dat ze na een kort rondje wel weer bij haar vertrekpunt zou zijn. Wij hielpen haar uit de droom. Als ze doorliep, zoals wij, was het nog 15 kilometer. Als ze terugging was het korter, namelijk 7. Dan maar weer terug. Wij liepen door, helaas over het fietspad, het graspad was afgesloten. Bij het bordje Lutje Muntendam mochten we weer over het gras en langs het water en waren in het natuurgebied Tetjehorn.

Er stond een bijzondere bank. Een tweezitter met ieder een grote hoorn. De vogelfluisteraar heette ie. Als je je oor aan zo’n toeter hield, hoorde je de watervogels heel duidelijk. Ik deed de roep van een roerdomp na. Niemand trapte erin, helaas. Tijdens de lunchpauze brak de zon door. De jas kon wel even uit. ‘Wat is dat voor speldje’, vroeg Frieda aan mij. ‘De Palestijnse vlag’. ‘Oh, nu je het zegt’. ‘Ik zie er een meloen in’, zei Ellie. Thea was het met haar eens. Ze stelden me teleur.

En toen werd het spannend. Hekken met verroeste bordjes Verboden toegang. Verouderd, dachten we, dus doorlopen. Hoewel we nog wel het verhaal van een boer met een geweer op ongeveer die plek voor ogen hadden. Het eerste hek kon gewoon open. Het tweede hek niet en met veel moeite baande Peter zich een weg eromheen. Maar toen wij nog. Je moest diep door de knieën tussen twee prikkeldraden door. De 1 was daar wat soepeler in dan de ander. Gelukkig hadden we 2 zeer galante heren, Jan en Rudolf, die het draad omhoog en omlaag hielden en de rugzakken aanpakten. Meteen klonken er in de verte geweerschoten. Je begrijpt dat het tot enige hilariteit leidde: hoeveel slachtoffers zouden er vallen? Gelukkig konden we ongeschonden verder, op een enkel scheurtje in jas en broek na. De schoten gingen langs ons heen.

We sloten de wandeling af met een ommetje het Roege pad, met allerlei leuke kunstobjecten op het cultuureiland. Zoals een vis en totempalen. Ja en toen waren we om 3 uur bij Boei 12. Wel wat snel vonden we en het voelde ook niet als 22 kilometer. We bleven steken op 17 of 18. Peter snapte er niets van. En Boei 12 was ook al dicht, terwijl ze Peter telefonisch gemeld hadden, dat ze open waren. Ook de andere tent was dicht. Nou, dan maar op huus an. We dankten Peter voor de mooie wandeling en wensten elkaar een mooi 2026.

Mariette

Thuis gekomen ging Peter onmiddellijk de afstand checken. En jawel op de website staat het volgende: Het Roerdomppad is een 22 km lange wandelroute rond het Schildmeer en door het unieke natuurgebied Tetjehorn in Midden-Groningen, bekend om zijn rietmoerassen en zijn rijke vogelpopulatie. In dit grootste rietmoeras van Groningen vind je veel bijzondere vogels, zoals een baardmannetje, porseleinhoen, rietzanger, roerdomp en snor. De bruine kiekendief voelt zich in het rietmoeras thuis en zo nu en dan wordt hier zelfs een zeearend gezien!