De Boetenbaintjes
De jaarlijkse picknick was 2 weken later dan de vaste datum. De plek was deze keer, en niet voor het eerst, bij de Kibbelkoele. De Kibbelkoele is een kuil in het Kibbelveen. Dat veen heette eerst het Noord-Slenerveen en de naam Kibbelveen is rond 1926 ontstaan. Tijdens de ontginning van het gebied werd her en der gekibbeld over van wie welk stukje grond was. En die kuil is gegraven omdat er zand nodig was voor de aanleg van een stukje van de N381. En dan krijg je een mooie zwemplas midden in het bos.
Tot zover de geschiedenis. De Kibbelkoele telt vele parkeerplaatsen. Natuurlijk had Jan keurig opgeschreven welke parkeerplaats wij moesten hebben. Toch slaagde een enkele chauffeur erin de verkeerde te nemen. Dat leidde tot veel bellen en appen en wachten, maar niet tot gekibbel. Afijn, om kwart voor 11 konden 14 BB-tjes op pad. Het was heerlijk weer en Jan had een mooie wandeling uitgezet. Nu is het zijn geboortestreek, dus zou je zeggen dat hij elke paadje kent. Toch moesten we zo nu en dan rechtsomkeert maken of door de bush om weer op het goede pad te komen. Lag aan de gps, zullen we maar zeggen. Aan de andere kant past het ook bij Jan om af te wijken van de gebaande paden. Bovendien wilde Jan ons het monument laten zien waar in de tweede wereldoorlog een vliegtuig was neergestort. Zijn ouders woonden in de buurt en zijn moeder heeft van de parachute een jurk gemaakt.
Mooi was het, slingerpaadjes door het bos of langs de bosrand. Geurende aardappelvelden, een akker die geel was van de melkakkerbloem. Een soort uit de kluiten gewassen paardenbloem, die allemaal met hun kopjes naar de zon gedraaid stonden. Er zaten ook mooie paarse bloemetje tussen, te groot voor orchidee en te klein voor kattenstaart. De moerasandoorn dus. En de geelgors zong de vijfde van Beethoven. Puur geluk!
Een korte pauze met uitzicht op het kerkje van Zweelo. Sommigen wilden wel wat langer pauzeren, maar schikten zich zonder gekibbel. Na 13 kilometer was de echte pauze in een prachtige zorgboerderij in Wezep met heerlijk koffie en taart. Absoluut geen reden tot kibbelen.
De tweede helft verliep zonder noemenswaardigheden. Wel slaagde ik erin om vlak voor de eindbestemming te struikelen en languit over een stapel takken te vallen. Sjaak hees mij omhoog. De schade beperkte zich tot 1 schram op de rechterarm en 1 op het linkerbeen.
En toen kon het feest beginnen. De schoenen uit en de stoeltjes uitgeklapt. Geen gekibbel over wie waar ging zitten. Marja was ondertussen ook gearriveerd. Tot haar grote frustratie kan ze geen lange wandelingen maken. Nog steeds last van de val in april. Pijn in been en bil. De traditionele hapjes van Mariette waren in no time op en de drankjes lesten de dorst.
En toen kwam Marie José. Ze legde uit wat voor lekkers ze gemaakt had en vertelde dat ze de lasagne omgedoopt heeft tot lasagne alla Boetenbaintjes. Daarna kon er aangevallen worden. De mondjes hadden geen tijd voor gekibbel, maar produceerden geluiden van genot. De zon bleef schijnen, het water was blauw en het strand was wit en de bomen waren groen. Een stel jongelui hing een hangmat tussen de bomen. Bleven ze slapen? Alweer puur geluk!
Toen de buikjes rond waren en de bakjes gevuld met de restjes, was het tijd om naar huis te gaan.
Wat een dag. Volgend jaar weer.
Mariette