De Boetenbaintjes
Onderweg naar Assen zaten we in een plensbui en ook in een prachtige, heldere regenboog. Exemplarisch voor de rest van de dag: kleurrijk en soms een plensbui, geen regenboog. Bij het station stonden Ina, Jan en Sjaak al te wachten. Toen de trein binnen was, duurde het nogal even voor er volk uit het tunneltje kwam. ‘Komt er wel iemand’? ‘Nou, in ieder geval Janny en Yolanda, onze veurlopers’. Als eersten kwamen onze koplopers HP en Margreet tevoorschijn. Na verloop van tijd verscheen ook de rest, en zo konden we met 19 op pad.
Tot mijn verrassing waren we binnen de kortste keren in het bos tussen Assen en Loon. We hoorden blaffende honden en menselijke kreten. Wat gebeurde daar? Ook het woord ‘politie’ viel. Een overval, moord in het Loonerbos, ruzie? We hielden het tenslotte op een training van politiehonden. Op een bankje in de buurt van de Poepenhemel liep een jonge vader met zijn dochtertje, ze waren verbonden met een geel, rekbaar snoer. Ideaal voor de Boetenbaintjes, gewoon twee aan twee, in wisselende samenstelling. We waren weer breed aanwezig op de fietspaden en Sander schreeuwde zich schor, fieeeeets, fieeeets. Via het rustige, brede Loonerdiepje bereikten we koffiestop. We bezetten het hele terras, de bediening was buitengewoon aardig en relaxed. Annelies kwam erachter dat om 3 uur terug zijn in de stad geen reële gedachte was en stapte op de bus.
Wij vervolgden onze wandeling over de verharde weg en kregen ook nog een dikke plensbui op de kop. De beloning was het Balloërveld in de zon, een adembenemende paarse zee van heide. Zover het oog reikte, paars, paars, paars. En met het torentje van Rolde aan de horizon. Fantastisch, geweldig, indrukwekkend. En dat in deze droge tijden. De ideale plek voor een lunchpauze, in het zonnetje en met een loodgrijze dreigende lucht. We dachten dat hij zou overwaaien. Het venijn zat in de staart en we kregen nog een beste plens over ons heen.
De schaapskooi zag er wat verlaten uit, evenals het dorp Ballo zelf. Op naar Kampsheide, waar we niet over, maar langs gingen. Na het vlonderpad over het Deurzerdiepje staken we weg over en liepen over een smal slingerpaadje, met aan weerszijden maisvelden, Assen binnen. Onderweg naar het station haakte eerst HP af, die op zoek ging naar het huis van zijn grootvader. Jan en Sjaak hadden hun auto strategisch geparkeerd. Daarna haakte Ina af, en even later wij ook. Ik denk dat de rest, zonder nazit, in de trein gestapt is. Dus bij deze: Yolanda en Janny, bedankt voor de mooie en vlotte wandeling.
Wij namen de nazitborrel thuis, gevolgd door een door Peter gemaakte pizza. Daarna ploften we moe, voldaan en stijf op de bank en genoten van Butch Cassidy en the Sundance kid.
Mariette