Geen wolven in Wolfheze

Arjen had zijn best gedaan. De hele zaterdag was hij op pad gegaan om de wolven te vragen zich op zondag aan de BBtjes te laten zien. Of wij waren te laat of te vroeg of ze hadden er geen zin in, in ieder geval geen wolf te zien. Wel de blauwe kiekendief en de klapekster, en rijp en ijshaar. Dus was het toch nog een geslaagd winterkampeerweekend.

We waren in Wolfheze bij Arjen en Janet (de aanstichtster van het winterkamperen). De bedoeling was om het 26^ste weekend bij hen in de tuin te vieren. Maar er waren te veel tentjes, omdat iedereen zo nodig in zijn/haar eigen tentje wilde. Dom, want samen in een tentje is warmer. Dus werd het toch de camping en werd mij het overnachten in de Finse kotta door de neus geboord. Om half 11 op de zaterdag waren we met 10 op de camping. Arjen ging, zoals gezegd, op wolvenjacht en Janet was de veurloper voor de eerste dag. Het was prachtig, een beetje mistig en mooi berijpte grasjes en bomen. We liepen over de Wolfhezerheide en door het beekdal van de Renkumse beek, met kristalhelder water, mooie kronkelingen en hoge stuwwallen. En overal ijshaar, dat we het hele weekend bleven zien. Geweldig, zo’n heel ander landschap.

Na 18 kilometer werden de tentjes opgezet. Onze tentstok brak, dus ik dacht, ha toch in de Finse kotta. Helaas had Willemien een hulpstuk en Thea tape, zodat de tent toch mooi stond en ik geen andere keus had dan een nachtje tent. De T(h)ea’s hadden zo veel matrasjes en dekbedden mee, dat ze zelf bijna niet meer in de tent pasten. Annemiek trouwens ook. Tijd voor de borrel en een warme hap. Dat deden we dan weer wel in de tuin van Arjen en Janet. Arjen had het vuurtje aan, de beroemde appeltaart van Janet was er, de biertjes stonden koud, er waren genoeg pinda’s en iedereen wilde wel koken in die warme keuken. Geen sprake van, nu wilde ik zelf ook wel. Oh ja, je mocht maar 1 keer naar de wc, anders werd het te luxe. Maar eerst was het tijd voor het voorgerecht van Annemiek. Heerlijke wortelquiche van Yvette van Boven, maar gepromoot door Astrid H. en gemaakt door Annemiek. Het hoofdgerecht was spaghetti met champignonsaus van Mariette. De gesprekken waren geanimeerd. Thea ging in de fout door het aquarium van Arjen een vissenbak met guppies te noemen. Willemien promootte een brander waar je geen vieze handen van kreeg, een soto. Janet vond het maar niks. Vieze handen horen erbij. Ook het door Willemien geprezen plasveegdoekje voor dames ipv wc-papier kon haar goedkeuring niet krijgen. Kan net zo goed met een vaatdoekje. Stukken goedkoper ook. We haalden herinneringen aan vroeger op, we dronken het gebruikelijke bittertje, hadden veel lol en liepen rond 10 uur terug naar de camping.

Iedereen had goed geslapen, het niet koud gehad en zin in een dag met wolven. Arjen leidde ons door het gebied Planken Wambuis. Prachtig, nog steeds een beetje mistig, weinig wind, rond het vriespunt, berijpte bomen en grasjes. Mysterieus en heel uitgestrekt en stil. Maar geen wolven dus. Wel verse sporen en mooie verhalen van Arjen. Als er een groot dier op je afkomt, moet je jezelf ook groot en breed maken, dan neemt ie de benen. Als je wegloopt, ben je de klos. De koffiestop was in boerderij Mossel, een zeer gezellige en drukke plek. Arjen en Janet zijn daar kind aan huis en binnen de kortste keren hadden we een grote tafel met heerlijke koffie en taart. En weer heel veel ijshaar. Willemien en Tea namen een stokje mee voor thuis. Na weer 18 kilometer was het op. We namen roerend afscheid en bedankten Janet en Arjen uitbundig en reden naar huis. Vanaf Zwolle werd de mist veel dikker. Vlakbij ons huis was het wit van de sneeuw. Dat blijkt uitgesneeuwde mist of industriesneeuw te zijn. Bijzonder, nooit van gehoord. We hadden, zoals gebruikelijk, weer geluk had. We waren op het juiste moment op de juiste plek met de juiste personen.

Mariette

.