De Boetenbaintjes
Er zijn van die dagen dat zich weinig vermeldenswaardigs voordoet om een gezellige column te schrijven, ook gebeurt het af en toe dat ik niet weet waar te beginnen.
Welnu, zo’n dag was het gisteren! Het begon al met de mail van Janny over de programmawisseling. I.v.m. een blessure van Gerard nam Jan de wandeling over, niet in Aalden, maar in de buurt van Hooghalen en Grollo. Slechts een persoon was de mail ontgaan en stond toch in Aalden, zich afvragend waar we bleven.
Traditiegetrouw komen er veel mensen af op de eerste wandeling van een nieuw jaar, zo ook nu. Althans dat was de bedoeling. Toen ik vol goede moed en met zin in de wandeling wakker werd en naar buiten keek zag ik een fietser onderuitgaan. Help, mijn straat was spekglad! De code oranje was volledig langs mij heengegaan, razendsnel kleedde ik me aan om de situatie nader te beoordelen en kwam tot de conclusie dat ik Jan maar moest bellen om me af te melden: te glad en te veel werk om mijn autoruiten op tijd ijsvrij te krijgen. Maar dat liep even anders, Jan zei subtiel dat hij min of meer op mijn auto had gerekend. Dan toch maar mee, heeeel voorzichtig mijn straat uitrijdend en een stuk ongeorganiseerder dan normaal kwam ik een paar minuten te laat op het station aan waar mijn auto binnen de minuut vol zat en we konden vertrekken. Bij het wegrijden deed zich nog een klein incidentje voor waar ik niet verder over zal uitweiden maar uiteindelijk stonden er 14 BBtjes op de afgesproken startplaats. Inmiddels hadden Janny en Jan diverse berichtjes gekregen van mensen die in allerlei ongemak verzeild waren geraakt en ook onder de aanwezigen was veel getwijfeld: Wel gaan? Niet gaan?
Maar nu konden we toch aan de wandel, met prachtig wandelweer, veel zon, blauwe luchten en mooi berijpte natuur. Het ging helemaal goed, tot het niet meer goed ging. Een grote waterpartij doemde voor ons op, mooi, dat wel maar volstrekt onbegaanbaar. Linksom, rechtsom: er was geen beginnen aan. Terug dus maar. Een stuk door het bos ging het weer redelijk probleemloos tot we bij een bord kwamen dat ons te verstaan gaf dat het pad permanent was afgesloten. Jan liep onverdroten verder, maar HP las dat het hier een groot gat betrof, veroorzaakt door bevers, en wij liepen dus aarzelend achter Jan aan die abrupt stil stond. Sinkhole! Terug dus maar weer. Op een kruispunt midden in het bos, werd het duidelijk dat we de koffie in Grollo wel konden vergeten en namen we een ruime pauze. Dat we toch nog aan de koffie konden door een alternatieve lus via Café de Amer, wisten we toen nog niet.
Na de koffie dachten we rustig naar de auto’s terug te kunnen lopen, nog zo’n 7 km, met nog steeds dat prachtige zonnige winterweer. Maar zo zou het niet gaan. Er diende zich een nieuwe uitdaging aan in de vorm van een kletsnat pad, waar we alleen langs konden in opperste concentratie, braamstruiken en loshangende takken vermijdend. Hèhè, dachten we aan het eind. Maar nee, nu moesten we nog twee kleine stroompjes over. Met behulp en onder aanwijzingen van Elly en Sjaak lukte ook dat zonder al te veel kleerscheuren. Nu vervolgde Jan het “pad” dwars door het bos en voelden we ons ware Woudlopers. Hèhè, dachten we wederom, maar ook nu juichten we te vroeg. Nu kwamen we op een bospad terecht met omgevallen bomen waar we niet anders dan met merkwaardige capriolen over of onder door moesten. Onze uitgelatenheid door al deze uitdagingen groeide met de minuut. Waar we, liepen was mij ondertussen volkomen onbekend, maar “Ach” zei HP, “Dat is niet belangrijk, het gaat erom dat we genieten!”
We hadden het niet gedacht, maar tegen vieren, en na een prachtig stuk over het Grote zand, kwamen we toch echt weer terug bij ons startpunt en was er grote behoefte aan een nazit om terug te kunnen kijken op deze meer dan gedenkwaardige dag.
In het restaurant kondigde Astrid H. en passant aan dat ze ook wel voorloper wilde worden (hoera!).
De hoogste tijd om Jan uitvoerig te bedanken en hem te prijzen om zijn improvisatievermogen, zijn flexibiliteit en inventiviteit, op de heerlijke hilarische dag die hij ons had bezorgd, en ook op onszelf. Onze saamhorigheid en ons humeur hadden een stevige oppepper gekregen deze dag. Wat een mooi begin van wandeljaar 2025.
Marja