De Boetenbaintjes
Als het winterkamperen vorig weekend was geweest, was het wis en zeker afgelast vanwege gladheid, kou en sneeuwduinen. Nu, een week later, overwogen we het af te gelasten vanwege de warmte en de zon. Maar omdat het in de nacht van zaterdag op zondag ging vriezen en de zondag een stuk kouder zou zijn, gingen we toch. Laura en Arjen waren helaas ziek, Janet moest dus alleen in de tent en Annemiek mocht bij Willemien logeren. Sjaak was voor het eerst mee, Rudolf voor de 2de keer, en verder de ervaringsdeskundigen Jan, Thea, Tea, Peter en Mariette. We verbleven op camping De olde kamp in Ansen, een omgeving die bekend staat om zijn roedels wolven.
De eerste dag maakten we een grote ronde Dwingelderveld. Zoals gezegd was het warm en scheen de zon uitbundig. Niks dikke truien en mutsen. Jassen uit en zonnebrandcrème. Het was, is en blijft er prachtig. Geen wolven, maar wel plek in de Bospub. Volgens Jan hadden we alle tijd, anders waren we te vroeg op de camping. Zo gezegd, zo gedaan. Na de koffiestop een uitgebreide lunchpauze in de zon. Het was 10 graden en het leek wel voorjaar. De tweede helft van het Dwingelderveld was ook mooi, maar behoorlijk nat en zompig. We slalomden er doorheen, klommen over het draad om een drogere stuk te vinden. Sjaak viel, maar had alleen een natte broek. We weken uit naar het weiland naast de heide. Het was zwaar lopen en het tempo was niet hoog. Ik weet niet wat er met die kilometers aan de hand was, het voelde alsof het er steeds meer werden. Het leken er wel 50, het waren er 25.
De zon ging bloedrood onder en net na vijven waren we er. Pfff. Maar ja, de tentjes moesten nog opgezet en in het schemerdonker en als je moe bent duurt dat ook iets langer dan normaal. Het was nog steeds niet koud, maar er moest natuurlijk wel een kampvuur komen. Dat brandde om half zeven en toen konden we aan de borrel en de nootjes. Annemiek had heerlijke zoete aardappelmuffins gemaakt en de stemming kwam er weer in. Janet hing de feestverlichting op, Thea regisseerde met strakke hand de kookploeg, Rudolf roosterde de door Peter gebakken broden aan een stok boven het vuur en toen was het smullen geblazen onder een stralende sterrenhemel en met de roep van de bosuil op de achtergrond. Natuurlijk sloten we af met een slokje.
De nacht was ook niet koud, maar wel een ijslaagje op de tent. De tentjes werden afgebroken en met ijskoude handen gingen we ontbijten. Er smeulde nog een klein vlammetje in de vuurschaal, niet genoeg om warme handen te krijgen. De kippen kwamen de restjes brood, en nootjes en chips verorberen. We namen roerend afscheid van Willemien en gingen op pad. Het was heel ander weer, kouder, grijzer en mistig. Het was een mooie tocht, langs slootjes, door het bos en langs prachtige landgoederen. De inspanningen van gisteren zaten nog in ons lijf en de benen van Peter hadden het wel gezien. We dronken koffie in Dwingeloo en lieten Peter achter. Nu gingen de laatste kilometers sneller dan verwacht en waren we om kwart voor 3 op de camping. Er werd gezoend en bedankt. Sjaak en wij allemaal hadden weer genoten van het leukste BB-weekend. Ik haalde Peter, die genoten had van een broodje kroket en een beetje had zitten dommelen boven de krant. Ondanks het genieten, waren de ervaringen ook zodanig dat wij het niet uitsluiten dat het de laatste keer was.
Mariette