De BoetenbaintjesBoetenproat
De strittjes op en de leantjes in
- Boetenproat
Dat is wandelen in Friesland. Je hebt er ook wei-en, die je op kunt. Niet te verwarren met weides, die er ook in grote getale zijn en waar je door hoog gras en tussen de koeien door kunt lopen. Evenals Ditzum was wandelen in Eastermar en de Leijen een langgekoesterde wens bij vele BB-tjes.
Boten, schapen, bramen
- Boetenproat
De roep om nog eens een keer naar Ditzum in Duitsland te gaan zwol al een tijdje aan en na 5 jaar kwam het er weer van. Ik heb het even opgezocht en het is echt 5 jaar geleden, eind augustus 2012 om precies te zijn. Dus geen 4, maar zeker geen 8. Ook het geheugen van een BBtje laat kennelijk af en toe te wensen over.
Het klamme Wilde Oosten
- Boetenproat
Bureau het Wilde Oosten is het creatieve brein achter al die mooie mozaïekbanken in Oost-Groningen. Wij wandelden in Oost-Groningen een rondje Blauwestad, maar hebben geen socialsofa gezien, hoewel er wel 5 staan. Wild was het er wel, vooral rond de Beersterplas en in het Midwolderbos, waar we met bebloede benen van de braamstruiken uitkwamen. En klam was het ook en dus lekker veel muggen. Maar het grootste deel liepen we in open terrein met de zon in het gezicht en een verfrissend windje.
Van Assen naar Westlaren
- Boetenproat
Ik vind het altijd een beetje suf om een stukje te schrijven over mijn eigen wandeling dus vroeg ik bij de koffiestop of iemand het van me wilde overnemen. Iedereen hield zijn kaken stijf op elkaar dus vroeg ik het nog eens, nu wat explicieter en keek daarbij naar Sander die dat taakje zo heel af en toe wel op zich wil nemen. Maar hij meldde dat hij nog een preek moest schrijven. Nu vonden wij dat geen enkel bezwaar en Wim stelde voor dat hij de preek wel kon combineren met een BBtjes column maar hij trapte er niet in. Janny zei nog dat een stukje echt geen must is maar dat is toch mijn eer te na....
De laatste bui
- Boetenproat
Peter riep de hele ochtend en middag van de picknickwandeling: "dit is de laatste bui" en probeerde daarmee af te dwingen dat de regen stopte. Om half vijf waren de weergoden eindelijk overtuigd van zijn gelijk en werd het droog. Precies op tijd dus voordat we aan tafel gingen. Het regende veel meer en langer dan beloofd en voorspeld. Dus waren we allemaal gehuld in regencapes en regenbroeken, of beschermd door een paraplu, en kregen toch kletsnatte voeten en broeken. Sander was tot en met zijn onderbroek nat, maar bleef opgewekt liedjes zingen en neuriën, waarin het woordje 'rain' opvallend vaak voorkwam. Ook 'you never walk alone' deed het goed. Gelukkig was het niet koud en droogden we in de niet-regenperiodes weer aardig op.
(GeBak)keveen
- Boetenproat
Nog maar amper hersteld van het fantastische en pittige Duitslandweekend kwam ik vanwege een open brug net op tijd bij het station om me bij 9 andere BBtjes te vervoegen. We konden gelijk vertrekken, Henk had geen routebriefjes maar de Tomtom deed zijn werk.
Kuchen en kuitenbijtertjes
- Boetenproat
We doen het eigenlijk alleen maar voor de Kuchen, dat sjouwen met een zware rugzak door de heuvels van het Teutoburgerwald en de kuitenbijtertjes nemen we op de koop toe. Hoewel soms de kuitenbijtertjes zo erg zijn en de trek in Kuchen zo groot, dat we het liefst linea recta over het asfalt naar het restaurant willen. Maar dat is een BB-tje onwaardig: we nemen het mooie, ongeasfalteerde pad en nemen een extra stijging op de koop toe. Want natuurlijk gaat het om het wandelen in een mooie omgeving over onverharde paden met mooie uitzichten.
Overdaad schaadt niet
- Boetenproat
Het zou een tropische dag worden. Toch gingen we niet naar het koele, noordelijke Delfzijl, omdat Gerard geblesseerd was (beterschap Gerard!). Jan D. verving hem en had een wandeling in het Reestdal in gedachten. Op naar het warme zuiden dus, naar Balkbrug. Zeven BB-tjes hadden wel zin in een hete wandeling en om half 11 begonnen we goed ingesmeerd en met hoedjes en petjes op aan de tocht.
Het Reestdal behoort tot één van mijn favoriete gebieden en we waren er heel lang niet geweest. Ook deze keer werd ik niet teleurgesteld. Binnen vijf minuten liepen we in een koel bos, waar het stikte van de nog net bloeiende salomonszegel. Na het bos volgde een weiland vol ooievaars. Het zouden niet de laatste zijn, die we zagen.