De BoetenbaintjesWij Boetenbaintjes zijn gezegende mensen: iedere zaterdagse wandeling is een cadeautje: de zon schijnt, de route is mooi en de sfeer is goed. Zo ook de derdekerstdagwandeling op Schier, de laatste van het jaar. Stralende zon, weinig wind en 16 opgewekte Boetenbaintjes gingen de uitspattingen van de kerst, met veel zitten en eten, goedmaken met een hele dag stevig lopen.
Het begin was trouwens niet zo harmonieus. Om praktische redenen stapten Peter en ik in Kardinge op de bus. Janny had dat op ons verzoek keurig gemaild aan iedereen: RAAK NIET IN PANIEK als Peter niet op het station staat. Ik neem aan dat die paniek daar dan ook niet uitbrak. Maar wel even later bij de bushalte op Kardinge. Wij stonden met z'n vieren te wachten toen de bus voorreed. Maar Joke wist te vertellen dat dit de eerste bus was, die door alle dorpjes reed en dat er nog 1 kwam die nergens stopte en 6 minuten eerder aankwam. We checkten het bij de chauffeur en het klopte. De bus zat aardig vol, dus we besloten op de volgende te wachten. Achterin de bus keken minstens 5 paar Boetenbaintjesogen ons vol schrik aan. Wij zwaaiden ze vriendelijk toe. Honderd meter verder kwam de bus tot stilstand en de deuren gingen open. Wij bleven rustig staan kijken. Een druk gebarende Janny stapte uit en wij bleven nog steeds rustig staan en zwaaiden terug. (Later hoorden we dat Janny door de hele bus geschreeuwd had dat wij ook naar Schier moesten). Een tweedeling dus. Helaas haalde hun bus ons onderweg in, zodat de spanning er al snel af was.
Op de boot stond rooie Thea al uitbundig naar ons te wuiven. Wij deden alsof we haar niet zagen en zwaaiden niet terug. Heel kinderachtig natuurlijk. Maar op de volle boot kwam alles tijdens de koffie weer goed. De wandeling op Schier was de topper van het jaar of in ieder geval even mooi als de sneeuwwandeling van de Punt naar Assen. Prachtige geelbruingouden kleuren van de bessenduindoorn, het geelbruine helmgras en riet, een toefje groen gras, witte rijpdeeltjes, bevroren plassen en slenken en een blauwe lucht met een stralende zon. De mutsen gingen af, de wanten uit en de jassen los.
Halverwege een koffiestop, alwaar driftig gekeken werd naar de boottijden. De dochter van Iet was jarig en ze wilde eerder terug. Onduidelijke papiertjes met tijden, een duidelijk overzicht van Joke, maar weer zonder snelboot. Alle leesbrilletjes gingen op, maar het hielp niets. We snapten er niets van. Volgens de barman ging de snelboot om half vier en die hebben we maar geloofd en terecht waarschijnlijk want Iet zat niet op de laatste boot. (Mijn zus trouwens ook niet, maar dit terzijde).
We liepen door de duinen, met prachtige vergezichten vanaf de hoogste top, over het strand, door het bos, en weer over het strand met de laagstaande zon in het gezicht, genietend van de weidsheid en het prachtige licht. Een huifkar met zo'n dikke Belg ervoor nam een ruime aanloop om zijn zware last over een duinovergang te trekken, "Kom maar meissie", zei de menner en ze haalde het met gemak.
Terug in het dorp was het tijd voor een drankje, alles vol natuurlijk voor zo'n grote club. Maar tot onze verrassing mochten we in de bibliotheek zitten: een prachtige opkamer met een grote tafel met brandende kandelaars en natuurlijk volle boekenkasten. Het bier, de wijn, de glühwein en de jenever smaakte prima. De bitterballen waren te duur. Dus nog snel naar de friettent voor patat met of patat speciaal of een broodje kroket: lekker gezond zo na de kerst. En daar ontstond alweer een scheiding: in 3 ploegen gingen we naar de boot, een vroeg loopploeg zonder friet, een latere loopploeg met friet en een busploeg, gedeeltelijk met en gedeeltelijk zonder friet. Ook dat kwam allemaal weer goed op de boot.
Wat een mooie dag, wat een geweldige afsluiting van het wandeljaar, wat een goed idee van veurloper Peter om weer een naar Schier te gaan en dan niet in de zomer, maar in de winter. Het zal moeilijk worden voor de Veurlopers om 2009 te overtreffen, maar het gaat ze zeker lukken. Veurlopers bedankt en Boetenbaintjes: veul hail en zegen.
Mariette