De Boetenbaintjes
Ik had me verheugd op een mooi rondje Norg, mijn geboorteplaats. Toen we in Zuidlaren waren, belde Janny: we gaan naar Roden, niet genoeg auto’s. We starten bij de bushalte Kastanjelaan. Willen jullie de andere rechtstreeksen informeren? Dat deden we. Drie van de vier wachtenden waren net via Roden naar Norg gereden en Petra woont in Roderwolde, dus die had helemaal een omweg gemaakt. Ai. Hotske had net 1 wandelschoen aan, die kon weer geruild worden voor 1 autorijschoen. In Roden weer telefoon: parkeren bij Albert Heijn. Daar stond de hele club, behalve Petra, die stond bij de bushalte. Toen ook zij bij de Appie was aangekomen, konden we op pad met 15. Aan Rudolf de eer om ons veilig over de nieuwe route te leiden.
Er zijn wandelingen die gewoon wandelingen zijn, zonder al te veel spektakel. Deze was een uitzondering, er gebeurde zoveel, dat ik er wel een feuilleton van kan maken. Ik zal me beperken tot de highlights. We liepen met een grote boog door de buitenwijk van Roden, passeerden bushalte Kastanjelaan, liepen om de golfbaan heen naar het Mensingebos. Daar was het blubberig en op een gegeven moment zo nat, dat we terug moesten om met een omweggetje weer op het juiste pad te komen. Via het lieflijk stromende Lieversche diepje en een lange klinkerweg bereikten we de koffiestop in Langelo. Een ouderwets café annex pension. Ik begreep dat ze in Bed&Breakfast waren geweest. Aardige dame die speciaal voor ons appeltaart ingeslagen had. Grappig was dat Rudolf ook van plan was geweest om daar koffie te drinken als we naar Norg gegaan waren en gereserveerd had. Hij had haar afgebeld, omdat we niet naar Norg gingen. Maar ja, ook de route van Roden bleek via Langelo gegaan. Dus meldde hij dat we toch kwamen. Gelukkig maar, anders was ze met al die appeltaart blijven zitten.
Na de koffie was het even zoeken naar het juiste pad. We gingen om de brink over een zandpad richting Norg. Ik had al het gevoel dat we de andere kant op moesten en jawel, na overleg in de voorhoede, weer terug naar het juiste pad, om de gaslocatie Langelo heen richting Steenbergen. Daar hadden we een korte lunchpauze, want de lucht werd zwarter en we werden koud. Poncho’s aan en in veelkleurige optocht via de Zuursche duinen naar Roderesch. De stoet raakte steeds verder uit elkaar, de voorhoede had de pas er stevig in en achteraan werd gekeuveld. Nog 2 kilometer te gaan in de onderhand stromende regen. In Roden was een deel al naar bus of auto, de rest ging met druipende kleren het café in. We kregen een apart, nogal duister zaaltje, waar de broeken konden drogen, we Rudolf bedankten en veel lol hadden.
Rudolf vertelde dat hij een week, als kapitein, op een groot schip ging varen van Friesland naar Vlieland, ook in het donker. We hoopten dat hij goede koers kon houden en niet te moeilijk hoefde te laveren. Voor de terugweg was er 1 passagier te veel voor de auto’s. Er ontspon zich een hilarische en vele malen herhaalde discussie over de oplossing. Frieda met de bus, Frieda met ons mee, HP met ons mee en Frieda in een auto. Frieda met Manon mee naar het station in Assen. Mogelijkheden te over. Het eind van het liedje was dat HP met ons meeging, in Hoogkerk uitstapte en het laatste stuk naar huis liep. Hopelijk is Frieda ook thuisgekomen. We reden in de stromende regen naar huis, gelukkig niet zo’n enorme hagelbui als op de A28 bij Eelde.
Mariette