Ook de wandelsport kent zo zijn hebbedingetjes. De afgelopen jaren zagen we het opklapbare 3-pootsstoeltje, de lurkzak en de stormparaplu zich langzaam uitbreiden. Aan die 3 zaken heb ik nooit meegedaan. Integendeel, ik heb zelfs in de ledenvergadering voorgesteld om de lurkzak te verbieden, maar dat is me niet gelukt. De afritspijpen zijn van voor de lurkzak, en eigenlijk ook niet zo bijzonder meer. Maar vroeger werden eerst de schoenen uitgedaan, en dan de pijpen eraf en in de rugzak. Bij de borrel hadden we het omgekeerde ritueel. Behalve rooie Thea: die liep altijd al met de pijpen op de schoenen. En sinds kort lijkt iedereen dat te doen. Zelfs Janny, hoewel ze het geen gezicht vindt. En dat is het ook zo. Ook de afritspijpen heb ik nog steeds weten te weerstaan. Een korte broek is ook zo aan getrokken en zit lekkerder.

Maar sinds vorige week ben ik bezweken voor de heuptas. Geïntroduceerd door Frieda, maar die van haar vond ik wat groot. Ook andere modellen kwamen langs, maar voor mij was het nog steeds niet de ware. Tot ik die van Josefien zag. Compact, elegant, mooi van kleur, en toch voldoende ruimte voor een zomerwandeling. En dus probeerde ik hem afgelopen zaterdag uit. Het commentaar was natuurlijk niet van de lucht. “Kan dat wel, zo’n heuptas. Dat is toch net zo erg als een lurkzak?” Misschien wel, maar ik ben hier blij mee. Lekker licht, en ook niet onbelangrijk: je schouders worden mooier bruin!

Het was weer een fantastische wandeling met het mooiste lenteweer van de wereld. Alle Boetenbaintjes waren dan ook ontwaakt uit de winterslaap. We liepen een rondje Gijsseltje. Zeer afwisselend met bos, vennen en akkerland. Weides vol met pinksterbloemen. Blote armen en de pijpen op de enkels. Het plaatselijke café in Echten had een goeie klant aan ons. Allemaal koffie met warme apfelstrudel of boerenappeltaart. Allemaal op een rijtje in de zon. Prima bediening: snel en adequaat, ondanks het feit dat ze iemand voor de bediening of de afwas zochten. Wie nu de afwas gedaan heeft weet ik niet. Wij niet in ieder geval.

De volgende stop was op een stukje gras midden op de hei, waar we allemaal gezellig in een kringetje zaten. We hadden wel slofje-onder kunnen doen. Weinig bomen trouwens om te plassen. Laura ging echt heel ver weg, hoewel ze zo dun is dat ze achter ieder boompje verdwijnt. Ook Marian liep veel meer dan honderd meter weg -de verplichte plasafstand tot de groep-, maar daar liep ze in de armen van andere wandelaars, die keurig op het pad liepen.  Dat deden ze ook, omdat ze bang waren voor adders en wij zaten op de ideale adderplek. Ook zeer geschikt als picknickplaats. Het woord picknick zorgde voor een hilarische spraakverwarring. Wanneer is ie dit jaar? Gewoon, de 4de zaterdag in juni! Nee, dat bepaalt de tochtencommissie. Oh, en het instapweekend op een eiland dan, wanneer is dat? Dat bepaalt de tochtencommissie ook, en dat is een verrassing. Oh, maar is al bekend wanneer?

We liepen ook 2 keer over privéterrein. De eerste keer kon je het bij de ingang niet zien, maar er kwam een dame naar buiten gestoven met haar rechteronderarm in het verband, die luidkeels riep dat het privéterrein was en of er nog meer kwamen. Nee, wij zijn de laatsten. Voor de zekerheid liep ze toch mee om het hek achter ons dicht te doen. De 2de keer was het begin ook niet zo duidelijk, maar het was wel duidelijk dat we niet op een pad liepen en uitkwamen op een erf. Ook daar kwam een dame naar buiten die vroeg: “Zijn jullie daar langs gelopen?” “Ja, inderdaad, sorry.” Dit komt waarschijnlijk omdat Wim moeite heeft met de kleur van de pijlen op zijn GPS. De pijl is rood, en dat ziet ie niet zo goed. Jo probeerde hem nog uit te leggen dat je de kleur kan veranderen, maar Wim deed dat pas aan het eind van de wandeling. Toen waren we toch zeker vijf keer de verkeerde kant opgelopen, en moesten 2 GPS-en en 2 veurlopers zich buigen over de goede route.

Wij hadden helaas geen tijd voor de nazit. Peter moest naar de basketbalwedstrijd Groningen-Leiden. Hoewel een Leidenaar, is hij al 30 jaar Donarfan. Leiden won, Donar speelde slecht. “We hadden beter wat kunnen gaan drinken”, zei hij bij thuiskomst.

Mariette