"Laten we maar gaan. Margot is er en dan is het half tien. Bovendien hebben we een vervoersprobleem als er nog meer wandelaars komen". Als hazen stapten we in de auto’s en gingen ervandoor richting Norg. Daar aangekomen bleek Jan D. de achtervolging succesvol ingezet te hebben en had ook nog 2 last-minute wandelaars meegenomen. Thea was ook gearriveerd, dus konden we op pad.

Eindelijk hadden we echt winterweer op het winterkampeerweekend. In jaren niet zoveel en zolang sneeuw gehad en temperaturen onder nul en gure, harde oostenwind. Die afgelopen tien jaar was het warm, grijs en nat. Janet en Jan hadden een mooie camping met overdekte vuurplaats uitgezocht in Schoonloo, Jan had de routes in zijn GPS, en de harde kern van 7 (Janet, 2 Jannen, 2 T(h)ea’s en Peter en ik) was er klaar voor. Maar zoals wel vaker in het leven, pakte het heel anders uit. Janet blesseerde met langlaufen haar elleboog, Peter en ik konden door verdrietige familieomstandigheden niet mee, en de overgebleven 4 vonden het dan niet echt leuk.

We sloten het wandeljaar af met een wandeling op tweede kerstdag met Jan als Veurloper. Vorig jaar liepen we op derde kerstdag op Schier in een stralende winterzon met een fantastische zonsondergang. Een uitdaging voor Jan om dit te evenaren of te overtreffen. Bovendien waren alle Veurlopers mee als pottenkijkers: Jo met een bruine kop, een jetlag en een Cubaans metabolisme, Wim die met zijn lange benen en ferme pas telkens vooruit stoof om foto’s te maken en kampioen omtrekkende bewegingen is, en Peter, die met zijn pijnlijke pols na een val van zes meter zijn wandeling op Schier verdedigde. Nu had Jan de mazzel dat het voor het eerst sinds 18 jaar weer een witte kerst was. Hoewel wit? Hier en daar lagen kilometers groene weilanden. Bovendien had Jan de mooiste sneeuwwandeling ooit van de Punt naar Assen al op zijn naam staan. Daar kun je jaren op teren.

Zaterdag 12 december was het eindelijk zover: de wandeling naar en over en rond het Eppiesbergie stond op het programma. Veurloper Peter had het er al weken over: hoe bijzonder het was, en hoe hoog en hoe echt Drents. Want twee Drentse verkleinwoorden in één woord beloven gouden bergen. Het doet me denken aan een liedje van de Bende van Baflo Bill over een steengrillegie op het hunnebeddegie. De verwachtingen waren hoog gespannen.